|
چگونه عکس های بهتری بگیریم؟
| |||||||||||||||||||||||||||
اگر دوربین عکاسی از ذکاوت مغز انسان بر خوردار بود، برای گرفتن عکس های خوب، کافی بود دوربین را به طرف موضوع مورد نظرمان گرفته و دکمه را فشار دهیم. اما چنین نیست.
وقتی سوژه ای نظر ما را جلب می کند، مغز ما، از میان ازدحام چیزهایی که در اطراف آن قراردارند، به طور خاص، به آن سوژه توجه می کند. قابلیت انطباق دید انسان با نورهای مختلف هم از جمله برتری های دیگر چشم انسان بر دوربین عکاسی است. برای اینکه عکسی که می گیریم نیز همین رابطه را با بیننده بر قرار کند، باید نکات ظریفی را در نظر داشته باشیم.
عکاسی مانند هر وسیله بیانی دیگری زبان خاص خودش را دارد. آموختن این زبان به ما کمک می کند تا از طریق عکس هایی که می گیریم، فکرها و جهان اطرافمان را بیان کنیم. در نظر گرفتن نکات زیر می تواند به ما کمک کند تا عکس های گویا تری بگیریم. ١- نور، مهم ترین عامل در عکاسی کلمه فتوگرافی در زبان انگلیسی یعنی "نگاشتن با نور". نور مناسب می تواند به عکس ما جان ببخشد و بالعکس... با این وجود، نور مستقیم سایه روشن های تند و ناخوشایندی در عکس ایجاد می کند. برای گرفتن عکس، نور غیرمستقیم بهترین است و رنگ ها را نیز زنده تر می کند. روزهایی که ابر نازکی تندی نور خورشید را در آسمان می گیرد، صبح های زود و عصرها بهترین اوقات برای عکاسی هستند. یادمان باشد که نور باید بر سوژه عکس ما بتابد و نه بر دوربین.
٢- سوژه جالب انتخاب موضوع یا سوژه جالب قدم اول است. پیش از گرفتن عکس از خود بپرسیم چه چیزی ما را به موضوع مورد نظرمان جلب کرده و سعی کنیم آن را به روشنی در عکسی که می گیریم نشان دهیم. هم چنین، به یک عکس اکتفا نکرده، زوایای متفاوتی را برای نشان دادن موضوع مورد نظرمان تجربه کنیم. این کار به ما فرصت بهتری برای انتخاب بهترین عکس خواهد داد.
٣- دو قدم به جلو همه دوربین ها قابلیت زوم کردن (طویل تر شدن عدسی دوربین) را ندارند و این کار، حتی وقتی امکانش باشد، از عمق میدان عکس می کاهد و بخش کوچکتری از آن واضح به نظر می آید. برای حذف آنچه حضورش در عکس لازم نیست، بهترین راه نزدیک شدن به موضوع است. این کار از شلوغی عکس کم کرده تاکید بیشتری بر آنچه مورد نظر عکاس است می گذارد. پیش از فشردن دکمه دوربین، چند قدم به موضوع عکس نزدیک شوید و دوباره از دریچه دوربین به آن نگاه کنید. اگر آنچه مورد نظر شماست بخش عمده عکس را پر نکرده، باز هم جلو تر باید رفت. در عکس زیر، انعکاس آسمان در آب و شکل برگ هایی که سطح آن را پوشانده اند توجه عکاس را به خود جلب کرده. برای تاکید بر این نکته باید چیز های زیادی از عکس حذف می شده اند. این کار با نزدیک شدن عکاس به موضوع عملی شده است.
۴- کادر عکس این انتخاب که چه چیزهایی را در عکس جا دهیم و چه چیزهایی را حذف کنیم یکی از مهم ترین عوامل در موفقیت عکس ماست. پنجره مستطیل شکل دوربین که از آن به جهان نگاه می کنیم کادر عکس ما را تشکیل می دهد. پیش از گرفتن عکس، با نگاهی به آنچه در این کادر قرار گرفته، می توانیم آنچه را برای بیان عکس لازم است حفظ و آنچه را اضافی ست حذف کنیم. حرکت دادن دوربین، تغییر فاصله ما با سوژه عکس و تغییر جای سوژه در صورت امکان، محتوای این کادر را تغییر می دهد.
٥- زمینه پشت عکس زمینه شلوغ پشت عکس را در زبان عکاسی می شود به هیاهویی تشبیه کرد که مانع رسیدن صدای ما به گوش مخاطب می شود. تغییر جای دوربین می تواند این پس زمینه را تغییر دهد. آرام بودن این پس زمینه به بیننده فرصت می دهد با تمرکز بیشتری به موضوع عکس نگاه کند.
٦- کمپوزیسیون یا همچینی آنچه از پنجره دوربین می بینیم عکس نهایی ما را تشکیل می دهد. آیا اجزای عکس ما با دقت کنار هم چیده شده اند؟ کمپوزیسیون یا همچینی در عکس را می توانیم به دستور زبان تشبیه کنیم. اگر کلمات ما با نظم در کنار هم قرار بگیرند، بیان ما روشن و مفهوم خواهد بود. رابطه بین اجزای عکس، کمپوزیسیون عکس را می سازد. این رابطه باید چنان باشد که منظور ما را از گرفتن عکس به روشنی بیان کند. مرکز عکس همیشه بهترین محل برای قرار دادن موضوع نیست. با حرکت دادن دوربین می توانیم بهترین کمپوزیسیون را کشف کنیم.
٧- وضوح در عکس آنچه در یک عکس واضح یا فوکوس باشد نگاه بیننده را به خود می کشد. عکاس با واضح نشان دادن عناصر عکس به بیننده می گوید "اینجا را نگاه کنید." در بیشتر دوربین های عکاسی دیجیتال که همه چیز اتوماتیک انجام می شود، نقطه وضوح در مرکز تصویر قرار گرفته و اگر موضوع مورد نظر شما در گوشه عکس قرار بگیرد از وضوح کمتری برخوردار خواهد بود. برای حل این مشکل، می توانید: - با قرار دادن سوژه در وسط کادر، دکمه گرفتن عکس را تا نیمه فشار دهید و نگه دارید - با این عمل سوژه شما واضح شده می توانید آن را هر کجای کادر که بخواهید قرار دهید - حالا دکمه را که در نیمه راه نگه داشته اید تا انتها فشار داده عکس را بگیرید این قاعده شامل همه عکس ها نمی شود. گاهی مبهم بودن به بیان موضوع عکس کمک می کند.
٨- عمق عکس آنچه در عکس ما به وضوح دیده می شود عمق عکس را تشکیل می دهد. این عمق به ما امکان می دهد تا بخش هایی از جهان اطرافمان را، که از سه بعد بر خوردار است، در یک عکس، که تنها دو بعد دارد، نشان دهیم. نور از عوامل اصلی ایجاد عمق در عکس است. در نور زیاد، دریچه ورودی دوربین مانند چشم گربه در روز تنگ می شود. این شرایط وضوح بیشتری در عکس ایجاد می کند. چیدن اجزای عکس به صورتی که بعضی نزدیک تر به دوربین و بعضی دورتر باشند نیز به عکس ما عمق بیشتری می دهد. عدسی های بلند (زوم) از عمق عکس می کاهند و عدسی های کوتاه با میدان دید وسیع تر (واید انگل) به آن می افزایند.
از کارتیه برسون، یکی از بهترین عکاسان جهان، نقل شده که گفته است "عکاسی یعنی طوری به جهان نگاه کنیم که گویی اولین بار است آن را می بینیم." به نقل از سایت بی بی سی | |||||||||||||||||||||||||||
1385/04/16
1385/04/16
PHOTOS and TEXT by SHEHAB UDDIN
Most people find shelters for senior citizens depressing and avoid visiting them. But working on this photo feature at the Pashupati Bridhashram over the past six months, I have been inexplicably uplifted. I forget the stress of living in Kathmandu and my homesickness for my native Bangladesh. I feel fortunate that I have a family, as many of the senior citizens once had. But what gives me hope is that even though they have lost families and possessions, they still care. They care for each other and they retain a deep sense of humanity. The story of how they landed up here is almost always the same: in their old age they became a burden on their families who dumped them at Pashupati. For the elderly, it’s sometimes a relief that they are in such a holy place and don’t have to bear the taunts of a home where they are no longer welcome. None of them came here willingly and no one has anywhere to go. The Pashupati Bridhashram is run by the government so its budget is limited, it is congested, short-staffed and shows signs of mismanagement. There are 230 residents, 140 of them women.
GREETING: “Namaste, aram?” That is how Sankule Lati, 77, greets strangers with a namaste and a quick tilt to her head.
LAUGHING: Til Kumari Khatri, 71, and Yadongba Tamang, 70, laugh and play like children. Til Kumari has been here since 1998. Her daughter-in-law brought her to the shelter one day and left saying: “I’ll be back soon.” She never came back.
CHANTING: Every morning and evening residents gather for bhajans. Those who can’t walk to the prayer room chant from their own beds.
BATHING: Dhana Kumari Ranabhat, 99, takes a bath with the help of her husband Dil Bahadhur Ranabhat, 90. The couple is lucky, few here still have their spouses. Dhana Kumari was forced here after her husband died but married Dil Bahadhur, a retired soldier.
CHATTING: Tirtha Maya Thapa, 75 and Man Kumari Thapa, 75, sit and chat. Tirtha Maya was so busy taking care of her parents, she never married. But after they died, her relatives evicted her from her house. Man Kumari’s long lost son came and took her home a few months ago.
EATING: Bishnumaya Lati, 72, takes her evening meal with her two favourite dogs in attendance. She lives here with her husband.
COOKING: Kanchi Khatri cooks food in the shelter. She was the maid servant at the home of an astrologer and when she was no longer able to work nine years ago, her employer brought her here.
FEEDING: Dipa Thapa, 75, has two pet cats in the shelter. They are her only friends. She used to sell flowers in Pashupati and when her husband died, she came here.
COMBING: Ratna Maya Katiwada, 68, has kept to herself since she came here three years ago. No one knows the whereabouts of her family or where she is from.
1385/04/16
As a journalist, your only space is at the edge. You have to be constantly feeling the heat. Go back one more step, and you may cease to be effective. There are no safe options, and no prizes for popularity and if you’re not making certain people uncomfortable by your presence, you are probably doing something wrong. The struggle for change is a never-ending process that requires you to be constantly alert, and forever swimming against the current. It is a lonely, stressful, tiring and immensely gratifying journey
I am a Bangladeshi photographer, writer and activist with a special interest in education, new media and ICT. I was a research tutor at London University where I obtained a PhD in organic chemistry before taking up photography as a profession. I am a former president of the Bangladesh Photographic Society and set up the award winning Drik Picture Library. I also set up the Bangladesh Photographic Institute and Pathshala, the South Asian Institute of Photography. I am the director of Chobi Mela the festival of photography in Asia. My work has been shown in the Museum of Modern Art in New York, the Tehran Museum of Contemporary Arts, the Royal Albert Hall in London and the National Art Gallery in Kuala Lumpur. I have chaired the World Press Photo international jury. I am an honorary fellow of the Royal Photographic Society, a board member of the National Geographic Society and the Eugene Smith Foundation. I am currently visiting professor inthe University of Sunderland and Regent’s Lecturer at UCLA for 2006-2007.
